Chaos drogowy w Wietnamie?

Europejczycy mówią, że w Azji nie ma przepisów drogowych. Ależ skąd! W Azji nie ma ich za dużo, za to jest logika i odpowiedzialność. Jazda na czerwonym i pod prąd tylko z pozoru wygląda na chaos. Jak się przyjrzysz, to zobaczysz dwie reguły.

Drogi w Wietnamie.

W poprzednim poście pisałam, że w Wietnamie drogi są. Moje główne wrażenie było takie, że ich drogi spełniają inne funkcje niż nasze.

W Hanoi mural - mozaika ma 6,5 km długości

Ha Long - Zatoka Zstępujących Smoków

Wietnam jest krajem południkowym, bardzo długim i bardzo wąskim. Z południa na północ jest 1900 km. W najwęższym miejscu ma niecałe 50, a w najszerszym 500 km.

Całujące się Kogutki

Wietnam Laos Kambodża

Była już Tajlandia i była Birma, a w tym roku miała być tylko Kambodża.
Ale niestety, za mało osób się zgłosiło na tę wycieczkę. Skoro się nie da, to zdecydowałyśmy się na trzy kraje, aby już tak prawie domknąć Indochiny i w razie czego wiedzieć, czy warto tu jeszcze przyjechać.

Tanaka

Tak ozdobione twarze to znak firmowy Birmy. Tylko tutaj dzieci, kobiety, a czasem i mężczyźni pokrywają twarze tanaką.

Świątynia Złotej Skały

60 km na zachód od Bago, a 120 kilometrów szosą znajduje się Pagoda Złotej Skały - Kyaikto, trzecie najważniejsze sanktuarium buddyjskie w Birmie.

Świątynia Złotej Skały o zmroku

Bago oraz II Imperium Birmańskie

Teraz Bago ma 300 tys. mieszkańców.

To nie jest bogate miasto. Jest takie jak cała Birma, biedne, zaniedbane i prowizoryczne.
Mieszkają w nim Birmańczycy, Chińczycy, Karenowie, Hindusi. Rdzenni Monowie teraz zamieszkują stan Szan i pogranicze z Tajlamdią. Dlaczego?

W pałacu Kanbawzathadi portrety największych władców Birmy.
Pośrodku Bayinnaung

Bago (Pegu) - zwiedzanie

Bago lub Pegu to miasto na terenach plemiennych Monów.

Pałac Kanbawzathadi w Bago

Bago – legenda o założeniu miasta.

Dawna nazwa Bago w języku pali to Hamsavati - Miasto Hamsy. Hamsa to gatunek kaczki migrującej co roku na zimę z Himalajów do Indii i Birmy.

Świątynia Ananda - Doskonałe Szczęście

Świątynia Ananda – doskonałe szczęście, piękna, biała świątynia, jest tylko trochę młodsza od Shwezigonu, a jak zupełnie inna. Powstała cztery i pół kilometra na południowy wschód od Shwezigonu, na przełomie XI i XII wieku za panowania Kyanzitthy, syna Anawrathy.

Bagan - współczesne

Miasto znajduje się w środkowej Birmie, w Prowincji Mandalaj, nad Irawadi. W latach 1044-1287 miasto było stolicą Królestwa Paganu. Powstało z 19 wiosek, które zjednoczył Anawratha. Obecnie pozostałości antycznego miasta tworzą Strefę Archeologiczną Pagan, na obszarze długości 13 km i szerokości 8 km.

Shwezigon – Pagoda na Wydmie

Shwezigon – Pagodę na Wydmie w Bagan, zwiedzaliśmy boso, rano, zanim słońce ogrzało kamienne płyty, więc ciągnęło  zimnem  niemiłosiernie. Birmańczycy nie mają litości. Nikt nie wejdzie na teren świątyni nawet w najcieńszych stopkach, nie mówiąc już o skarpetach, czy klapkach. Oczywiście zakryte ramiona i strój zakrywający kolana i przynajmniej pół łydki.

Shwezigon w Bagan

Pierwsze Imperium Birmańskie - Królestwo Paganu

Historia Birmy rozpoczęła się nad Irawadi, na terenach zamieszkiwanych przez ludność Pyu oraz Mien. Były to okolice Pagan, dzisiejszego Bagan.

Camino - odpoczynek

DZIEŃ 32
Czas odpoczynku. Samolot mam dopiero we czwartek, wiec 3 dni są tylko dla mnie.

Pomnik Pielgrzyma na drodze do Finisterre 

W poniedziałek rano zabieram plecak i idę na dworzec autobusowy. W autobusie jest Patty i Sandy. One też postanowiły zrobić sobie wycieczkę do Finistere, z tym, że wracają tego samego dnia. Ja zostanę w Finisterre na noc.

Ostatni punkt szlaku św. Jakuba

Wrócę we wtorek i jeszcze zdążę zwiedzić Santiago. Zostawiam plecak w alberdze i piechotą idę na przylądek – 3 kilometry szosą. Cabo Finisterre - 9°16′20″W - trzeci najbardziej wysunięty na zachód punkt Europy (Przylądek Roca (I), Przyladek Touriñán (II). Finis Terre - prawdziwy koniec świata z latarnią morską, skałkami, na których wędrowcy zwyczajowo rozpalają ogień, który ma wskazywać żeglarzom brzeg. Znów spotykam Patty i Sandy, a po kilku minutach pojawia się Johanne. Johanne kupiła wycieczkę z przewodnikiem do Finistere i Muxia. Znów żegnam się z dziewczynami myśląc, że więcej się nie spotkamy.

Cabo Finisterre

Wracam do Finistere zachodnią stroną półwyspu, przez wzgórza i las. Widok ze wzgórz na przylądek i ocean ma u mnie numer jeden wśród wszystkich widoków Camino. W Finistere idę do portu obok plaży miejskiej i kogo widzę? W wodzie brodzi Johanne. Żegnamy się po raz kolejny. Tym razem naprawdę.

Przyladek Finisterre

W Finistere oglądam jeszcze licytację na targu rybnym, a wieczorem, w alberdze jem kolację z Wojtkiem i Krysią z Żywca. Pierwszy raz spotkałam ich w sklepiku w Burgos. Do Finistere doszli piechotą i jutro idą do Muxia. Podziwiam ich. Mają tyle siły, zapału i radości. Wprawdzie Wojtek nie jest zbyt szczęśliwy, bo Krysia włożyła mu do plecaka na ten ostatni odcinek prawie trzy kilo muszli, które zbierała w oceanie, ale twierdzi, że da radę. Również wylatują we czwartek, więc na pewno się spotkamy w samolocie. Z Wojtkiem i Krysią lecieliśmy razem do Barcelony, ale nie pożegnaliśmy się, bo okazało się, że samolot do Modlina odlatuje z innego terminala niż ten do Balic. Szkoda.
We wtorek rano idę na plażę na zachodnią stronę półwyspu. Jest piaszczysta, piękna i pusta. Wymarzone wakacje można tu spędzić.

Zachodnia plaża w Finisterre

Po południu powrót do Santiago i zwiedzanie. Teraz już spokojnie, ale nie w ciszy oglądam miasto, katedrę i muzeum. W sumie dwa dni to trochę za dużo, ale cały jeden dzień na pewno to zajmuje. Ludzi jest tu mnóstwo, zorganizowane wycieczki i pielgrzymki, jest tłumnie i bardzo głośno.

Święta Brama w Katedrze. Otwarta tylko w latach jubileuszowych

Wizyta przy grobie św. Jakuba niestety trochę mi przypomina azjatyckie miejsca święta, gdzie miliony ludzi tłoczą się i hałasują, bo muszą dotknąć czegoś świętego, i zrobić sobie foto, pomimo zakazu.

Pałac Raxoi

Za to w muzeum jest cicho. Niewiele osób tu wchodzi. Pod wieczór, gdy już miasto opuszczą wycieczki robi się nieco spokojniej.
Jeszcze jedno spotkanie z Patty i Sandy w alberdze The Last Stamp. Bardzo dobra alberga. Spotykam też Basię i Marysię z Fonfria w kawiarni obok mojej nowej albergi

placek Santiago

Po powrocie do Polski dostałam maile od Rosi i Józka. Wszyscy dotarli szczęśliwie.
Johanne wydała książkę o Camino i teraz jest w Indiach na wolontariacie w ośrodku Matki Teresy w Kalkucie. Agnieszka w końcu odpoczywa i leczy kontuzje.

Patty, mimo emerytury, rozpoczęła nową pracę. Milena podróżuje po Ameryce Południowej.
Wszyscy doszliśmy do Santiago, młodsi, starsi, z językiem lub bez, z mniejszymi i większymi pieniędzmi. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, bo wielka moc była z nami.

Wieża katedry z okna Albergi The Last Stamp

Buen Camino!!

Camino – Dzień 32

DZIEŃ 31                                                        NASTĘPNE
Niedziela. Dzień ostatni Camino.
Idziemy w słońcu. Po całym tygodniu chmur i deszczu, od rana piękne słońce.

Świt w O'Pedrouzo

Camino – Dzień 31

DZIEŃ 30                                                                               DZIEŃ 32
Arzua – O Pedrouzo
W końcu się wypogodziło. Po chmurnym poranku wyszło słońce. Lasy eukaliptusowe odurzają.
Całe zagajniki różowych naparstnic.

Naparstnice - Digitalis Atropurpurea

Camino – Dzień 30

DZIEŃ 29                                                                              DZIEŃ 31
Palas de Rei - Arzua
Dalej pada. Przechodzę przez pola, łąki, biedne wsie z krowami.

Horreo - galicyjski spichlerz

Camino – Dzień 29

DZIEŃ 28                                                                       DZIEŃ 30
Portomarin – Palas de Rei

Pogoda nie poprawia się. Mokro, deszczowo ale ciepło. Trzeci dzień pada. Dzisiaj podwinęłam spodnie wysoko, aby ich nie ubłocić, rękawy bluzy wysoko, aby nie zamoczyć. Przykryłam się pałatką. Nie jest zimno, a gdy przestaje badać, zaraz robię się sucha. To się sprawdza lepiej niż moja kurtka.

Więcej ludzi i więcej deszczu

Camino – Dzień 28

DZIEŃ 27                                                                          DZIEŃ 29
Sarria – Portomarin
Od samego rana widać, że w Sarria zaczyna najwięcej pielgrzymów.
25% tych, którzy dochodzą do Santiago zaczyna w Sarria. Dlaczego?

Camino w Sarria

Camino – Dzień 27

DZIEŃ 26                                                                   DZIEŃ 28
Mglisto i deszczowo. Zieleń ciemna i bujna. Na wzgórzach lasy, w dolinach pastwiska.
W Triacastela wybieram szlak północny przez San Xil. Camino przechodzi przez małe wioski, z dala od szosy i cywilizacji. Jest krótszy niż przez Samos, ale troszkę trzeba się powspinać.